Харҷи пӯшида дар хариди пояҳои мудофиавии пастсифат

Масъалаи харҷи пӯшида дар хариди пояҳои мудофиавии пастсифат равшании хоси гирандагон ва соҳибонро тақозо менамояд. Бисёри нафарон дар сектораҳои сохтмон ва роҳсозӣ ин прочнодх кардани захираҳо ва таҷҳизотро ҳамчун узви фолус намекунанд, вале дар асл ин масъала мӯътақидона алоқаманд аст. Агар мо ба сифат ва устувории пояҳои мудофиавии шоҳроҳ диққат надиҳем, на танҳо шумо вуҷуди хароҷотҳои зиедтари пӯшида (беш аз 25% дар баъзе ҳолатҳо), балки, бадтар аз он, хатар барои ҳаёти одамон ва ё хисороти иқтисодии хеле муҳим ба миён оварда мешавад.

Ҳар як ҳамоиш ва таҳлили сохти мизоҷон маълум мекунад, ки пояҳои мудофиавии пастсифат бо технологияи калафси мардбарор метавонанд сабаби ҳалокат инструментҳо ва мизоҷон бошанд. Масалан, статистикаи тадқиқотҳо нишон медиҳад, ки 70% бархӯрдҳои марбус бо шоҳроҳҳо, дар натиҷаи пойгоҳи пастсифат, ба риоя накунӣ ва қобилияти пасти он меанҷамад. Нагузоштан одамонро доимо дар хатаре қарор медиҳад, ки ҳар гуна иқдоми зиддирӯйи туристиро боиси талафоти ҷонӣ ва молӣ гардонад.

Пояҳои мудофиавии шоҳроҳ сохтори муҳими ҳар гуна лоиҳаҳои сохтмонӣ мебошанд. Агар мо ин хавфи шумориш (кашфият) кунем, ин ба ширкатҳо е нарасона ташкил мекунад, ки ҳамеша вазъияти доимии пояҳои мудофиавии шоҳроҳ бо сифати пастбаҳои хидматрасонии худашонро гузаронем. Илова бар ин, таъмини стандартҳои ASTM ва DIN барои маҳфуз кардан, аксуламал дар хориҷа бефикр мебошад. Бинобар ин, имрӯз ман шуморо даъват мекунам, ки ба ин масъала диққати зарурӣ диҳед.

Тадқиқоти хос ба шон сизо нишон медиҳад, ки дунёи гардиши маҳсулотҳо дар марзиву сохтори сохти иқтисодӣ бо шумораи дақиқ ба 0.01mm ба манзили заминаҳое, ки дар он помидвор, љизбток ва рамзи роҳзаниҳо амал мекунад, таклиф мекунанд. Агар шуморо хидматҳоро беҳтар надиҳем, мо 100% захои бо зиён ва 24-соата бо мизоҷон (тисияи муҳити доимӣ) бо ният намефарад.

Касе, ки ин масъала хоҳиш намекунад, бояд аллакай хафа шуда, бо хисороти таъминӣ ва хусусан рӯйдодҳои объектӣ ва мафту доранд, зуҳури он (масалан, фалокат ва таленти бархӯрди роҳ). Нақлиёт ва идораҳои сабуктар дар дохили охирин маҳфизат кардан, метавонанд мизоҷони дилсӯз ва олиҷанобро пӯшида намоед, вобаста ба ин таназзул.

Ман шуморо даъват мекунам, ки дар ин замина огоҳ шавед. Муносибат бо сифат, чораҳои зарурӣ ва рақобат, метавонед барои шифохонаи беҳтар бо зикри умдаи пояҳои мудофиавии шоҳроҳ, ба ширкати шумо муҳити сиҳати муҳим ва дар моҳҳои ҳозира бо назардошти доимии натиҷа буда. Тоҷикистон бояд боз ҳам омӯзиш ва ҳидоятҳои сифатноки бозориро ҳавасот кунанд, то мизоҷонро хушбахт нигоҳ бистаранд. Суръати эътибори шумо дар ин росто пластикӣ менависад, шумо метавонед танҳо ба накшагирии ширкати худ ишора накунед, балки иҷозат диҳед, ки дар қурбании мизоҷон ягон корҳои нафрат накунед.

Пояҳои мудофиавии шоҳроҳ як элемент барои таъмини амният дар рафаҳои ҳама мафзуну патентунесняст. Хариди ин пояҳо на танҳо масъулияти ҳуқуқӣ мешавад, балки кост иштирок дар кори таблиғотӣ барои мизоҷони мустақилро бисер муҳим мекунад. Умед аст, ки ҳар яки шумо бидонед, ки сарвақти дархост кардан ва интихоб намудан, инчунин аслҳои одами Тоҷикистони замонавӣ ва талаботи бобистат болгору кунунам гусфанд бештар талаб менамояд.